كرم هاي شب تاب را زير پا له كردند

درست آن شبي كه ماه هلال بود

كرم هاي شب تاب مي درخشيدند

  و نيمي از ماه نمي درخشيد

ترکه ات را غلاف کن

کف دستانم که هیچ     دلم هم خون شد

من ادب نمی شوم

قهر نکن نگاهم کن

نگاه تو نفس چشمان من است    به اشک بنشیند خفه می شوم

من ادب نمی شوم

باشد تا آخر دنیا یک لنگه پا می ایستم

که تا امروز نه بر پا      که بر باور خود استوار ایستاده ام

من که می دانم دوستم داری!

باز هم ساکتی خدا؟! من که می دانم هستی

نکند دنبال سیاه چالم رفته ای

من که آدم نمی شوم .

به ضربان قلب پاییز  

که در خزان  جاودانه اش ساختی

"هرگزم یاد تو از لوح دل و جان نرود"

                                دستانم را مشت می کنم تا نخوانی

تو چشمانم را می خوانی

                                   چشم می بندم تا ندانی

تو حرف ناگفته ام را از زبانم می ربایی

                                   دهان می بندم تا نگویی

تنها بگو

قدمهایم رابه کدامین سرزمین تبعید کنم که هراسان از پی ات ندوند

تا تو به راز آشکارم نخندی!

تا به حال به "او" فکر کرده ای

بی نقطه ترین و بی دندانه ترین کلمه

وقتی "تو"   "او" شدی

چه راحت در سرازیری روزها لیز خوردم

حكايت حالبي ست

آنهايي كه فكر مي كنند هستند 

                                          اما نيستند

و آنهايي كه فكر مي كنند نيستند

                                         اما هستند

دسته اول خوشبختند

كه احمقانه دل خوشند و آرام

و دسته دوم خوشبختند

كه جاودانه اند و پايدار

شمشیر نمی کشم تا خدایم را بشناسی

و تفاوت من با تو همین است

فریاد نمی کشم که به حق بودنم را بپذیری

و تفاوت من با تو همین است

گونه ای را به سرخی رنگ نمی زنم که پیروانم را بشناسی

و تفاوت من با تو همین است

سیاه نمی کشم که عفتم را پررنگ ببینی

و تفاوت من با تو همین است

حقیر نمی کنم تا بزرگ شوم

ادعا نمی کنم تا بمانم

بی کس نمی کنم تا با کس شوم

و

تفاوت من با تو همین است

که قبله ام نور است

فریاد مزن

بس است

می دانم تو سلاله ات پاک است!

براي ديدن فرشته ها

بايد  حتما  زير  خاك  رفت؟

وقتي تمام گلها پوچ مي شوند

به كدامين اعتبار به مشت بسته غنچه ها آب دهم ؟!

می میرم ، دوباره زنده ام می کند

ایمان می آورم ، می جنگم ، می میرم

می نویسم ، خط می زنم

خط خوردگی هایم را حفظم ، می نویسم

فریاد می زنم ، می گریزم ، می گریزانم

ضجه می زنم که بازگرد،باز طغیان می کنم

خدا می سازم ، توبه می کنم ، سجده می کنم

در  سجده به مامنم کافر می شوم ، بی خدا می شوم

از این همه تکرار   حوصله ام سر می رود    می رود    می رود  تا به آغاز می رسم ...