حوصله ات را ندارم

زندگی

اسباب بازیهایت را جمع کن

من برای همبازی شدنت پیر شده ام

باید برخیزم

تا زمین تمامم را نبلعیده

عهد کرده ام هر صبح دوباره بسازم

ویرانه ای را که هر شب به خانه می برم

با شکوه است پشتکارم خالق؟!

می دانی زهر مار چیست و چه طعمی دارد؟

منم

و طعم این روزهایم را دارد.

بیا محکم دستان هم را بفشاریم

من قول می دهم بیشتر آدم باشم

تو هم خوبتر خدایی کن.

حالم بد است

آنقدر که لعنت خدا بر زمین و آسمانش را یکجا تقدیم کنم.

آهای تو

که مدام در گوشم می گویی حالت خراب است

آنچه از خراشهای ناخوشی هایت بر تنم مانده

تندیسی زیبا نیست که به آن افتخار کنیم

ناخراشیده ای ست مستحق قبر!

من نه عفت بر باد داده دارم

نه دل در گرو مانده

نه آرزوی در کام مانده

من فقط غم دارم!

به اندازه ی خودم

نه حتی به قدر شراکت با تو

غمهای من مال خود من است.

همین.

زبان حرف زدن با آدمیان را فراموش کرده ام

می گزند مدام با زبانشان

باور کنید

من کر شده ام

دست بردارید

سیرم از زمین و زمانت

باور می کنی خدا؟!

چرا کوتاه نمی آیی؟

بگو دست بردارند

من معتادم به خود آزاری

دیر است! درمان ندارد

استخوان های رفتنم پوک شده اند

تکان هایشان دردناک است.

چه حکایتی ست نمی دانم!

میان فروخوردن اشک و

حمله درد به ذهنی پر از حسابهای منطقی روزانه

گویی شوری اشک ، درد نمک گیری خاطرات را رنگ می زند.

آنقدر احمق نشده ام که بگویم:

دوستت دارم

تو سهم منی از روزگار

دنیا!

یک لنگه پا تا آخر بایست

من اعتراف نمی کنم

تا تو دو دستی از من بگیریش!

نفسمان بند آمد

بس که پنچری روزگارمان را گرفتیم.