چرا که تو زیباترین گلم بودی و بر عهد و وفای گل اعتباری نیست.

از تو گله ای ندارم عزیز دل

چرا که من میزبان عشق بودم و تو عشق را آموختی و انسان از آغاز بر آموخته هایش فراموشکار است.

از تو گله ای ندارم عزیز دل

چرا که در دنیای کوچک من تنها تو بودی  اما من در ازدحام دنیای بزرگ تو گم شدم.

از تو گله ای ندارم عزیز دل.

مبادا که گفته باشی دوستت دارم

دلت را می بویند ،روزگار غریبی است ، نازنین

و عشق را کنار تیرک راهبند تازیانه می زنند

عشق را درپستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ سرما

آتش را ،

به سوختبار سرود و شعر

فروزان می دارند

به اندیشیدن خطر مکن،

روز گار غریبی است نازنین

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است

نور ر ا در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک ، قصابانند

بر گذرگاه ها مستقر

با کنده و ساطوری خون آلود

روز گار غریبی است نازنین

و تبسم را برلبها جراحی می کنند و

 ترانه رابر دهان

شوق را درپستوی خانه نهان باید کرد

ابلیس پیروز مست،

سور عزای ما را بر سفره نشسته است

خدای را در پستوی خانه نهان باید کرد.

 من  تو را درمیان صدا یافتم

می     فا

آن هنگام در من شکوفه زدی

سل     لا

لحظه لحظه بالیدی

سی     دو

در من ، نه، من شدی.

آگاه زهر بگو مگوی هم

هرروز سلام و پرسش و حنده

هرروز قرار روز آینده

اکنون دل من شکسته و حسته ست

زیرا یکی از دریچه ها بسته است

نه مهر فسون نه ماه جادو کرد

نفرین به سفر ، که هر چه کرد او کرد

او می چرخد و من لحظه لحظه از پای می نشینم

او در هیاتی سپید می خندد و من در سیاهی آن شب گم می شوم

او در ازدحام شادی و هلهله غوطه می خورد و من در گرداب تنهائی ام فرو می روم

او آغازش را جشن می گیرد و من پایانم را به سوگ می نشینم

اما با او می رقصم

می خندم

هلهله می کنم

تا مبادا به شادی اش خیانت کنم و بگریم.

گل قشنگم

به رسم قدیم ، بعد از او با یاد تو آغاز می کنم

من هنوز هم به خاطره ات وفادارم

و بدان همیشه برایت دلتنگم.

طرح وهم اندود خوابی بوده ام

زاده پایان روزم زین سبب

راه من یک سر زشهر شب گذشت

آخرین عابر این کوچه منم

سایه ام له شده زیر پایم

قصه بس،گرچه سخن بسیار است

تا شب بعد سراغت آیم