به چه می بالی؟؟ آنچه از قطره های باران در خود اسیر کرده ای ، به آبی گل آلود بدل گشته .

اگرچه انعکاس ابرهای آبی در چشمان قطره های اسیر موج می زند، اما آسمان تنها تصویری در ذهن قطره هاست.

تو هرگز به اوج نخواهی رسید..

و اندیشیدم که آیا در هر بار خواندن نامت ، بزرگی و لطفت را نیز در ذهن تداعی می کنند؟؟؟

مردمانی را دیدم که کاغذی دعا به بهایی می خریدندو چون نسخه ای از فروشنده چند بار و چگونه خواندنش را برای رفع حاجت طلب می کردند

و اندیشیدم که آیا ترا می خوانیم تا بستانیم یا ترا می خوانیم چون دوستت داریم؟؟

مهربانترین

به ما بیاموز

که دل آدمی عصاره وجود اوست ،حرمت دل ها را از یاد نبریم

به ما بیاموز

که دوست داشتن را فراموش نکنیم و آنانکه دوستمان دارند را از خاطر نبریم

به ما بیاموز

که سوگند راست بودن دروغمان را نام تو نسازیم

به ما بیاموز

که به ناحق کردن حق دیگری عادت نکنیم

و به من بیاموز

که دوستی ام را بندی به پای دوستان نسازم و در همه حال دوستشان بدارم. حتی اگر فراموشم کنند....

انگار غمی به سنگینی کوه روی قلبم انباشته شده

اما کاری نمی شه کرد

کاری نباید بکنم

باید عادت بکنم

چقدر دلم گرفته...

بوی حرف دیگران نمی دهد

سفره دلم دوباره باز شد

سفره ای که بوی نان نمی دهد

ناامیدم از زمین و از زمان

پاسخم نه این ،نه آن ... نمی دهد

پاره های این دل شکسته را

گریه هم دوباره جان نمی دهد

خواستم که با تو درد دل کنم

گریه ام ولی امان نمیدهد...

و باز هم باد سرد زمستانی چهره های رنگ پریده را گلگون خواهدکرد

و باز هم آسمان به دیدار زمین می آید و دانه های سپیدش را برتن زمین چون تور عروسان می گستراند

و باز هم ابرهای زمستانی با دلی پر کوهها را در آغوش خواهند کشید

و بازهم کوهها غم سنگین ابرها را به دوش خواهند کشید

و بازهم آسمان سهمی از خود در هیات دانه های سپید به کوه خواهد سپرد

و باز هم زمستان از راه می رسد

و باز هم تو بازنخواهی گشت

آنقدر به دروغهایت انس گرفته ام که اگرحتی یک روز نگویی-دوستت دارم-خواهم مرد.

اومدم بگم دوست دارم .دوست دارم.دوست دارم

همیشه حتی وقتی باهات دعوا میکنم

حتی وقتی می گم دوست ندارم

دوست دارم

می دونی چقدر؟؟؟

آخه اینجا جا نمی شه که ببینی.

خودت می دونی ..همون تا ..