و هویتم در دهان مردی که فیلم هایش را حراج می کرد جویده شد

دیر نوشتنم را دلیل دیر دانستنم مگذار

می اندیشیدم همه می دانند

افسوس ٬ که دیدم چگونه دانایان بهایی برای دروغ تصویر شده ، می پردازند ...

ومن دلخوشم که

با هزاران مرده باد و زنده باد میهنم را برجا نگه داشته ام

غافل از آنکه دهان گشوده ام و چشم بسته ام که تاراج اصالتم را نبینم

قسمتان مباد این چنین

درد بی دردی علاجش آتش است..

از هر آنچه دوست می داشتی بیزارم                       از خودم

و از هر آنچه دوست تر می داشتی بیزارتر                 از تو

پایم را بر گلوگاه خاطره ات می گذارم                     اما بودن من به شماره افتاده !

تو هنوز من بودی                                               من قصد جان که را کردم ؟!